skip to Main Content
Aan Een Drahtseil Naar Beiljoch
Aan Een Drahtseil Naar Beiljoch
Prachtige Sulzenau Gletsjer Vanaf Beiljoch
Dresdner Hütte In Het Klein
Gletsjer Vanaf Station Eisgarten
Wandeling Van Nuernberger Naar Dresdner Hütte
Aan Een Drahtseil Naar BeiljochPrachtige Sulzenau Gletsjer Vanaf BeiljochDresdner Hütte In Het KleinGletsjer Vanaf Station EisgartenWandeling Van Nuernberger Naar Dresdner Hütte
Bericht Series: Stubaier Höhenweg

Na een aangenaam ontbijt en de verzekering van de huttenwaard dat het een zonnige dag zou worden, vertrokken we voor een korte wandeling naar de Dresdner Hütte. De nacht was niet echt top. In onze zespersoons kamer werden we vergezeld door Duits gesnurk. Gelukkig hield het op een gegeven moment op en konden we nog even een enkel uurtje diep tukken voordat de wekker weer om 05.45 uur zou gaan. Uit ons raam zagen we dikke wolken en nattigheid, en dat terwijl er toch echt beter weer op komst zou zijn.

Eenmaal in de gaststube aan ons ontbijt was de vrolijke huttenwaard zeker van de zon die op komst was. Inderdaad braken de wolken zo nu en dan open en zagen we weer bergen om ons heen. De weg naar de Dresdner Hütte kent twee varianten en een besluit nemen was lastig voor ons. Na de Mairspitze wilden we op zich nog wel een keer zo’n uitzicht, maar ons boekje hield ons voor dat het pittig was daar boven. Uiteindelijk kozen we de lage variant via Beiljoch. Om 07.30 wandelden we net zo lekker weg als we de vorige dag aankwamen. Een mooi wandelpad tussen stroompjes, gras en keien. Met dat we hoger kwamen, brak de lucht steeds meer open. Met hulp van wat ‘fixed ropes’ stegen we snel het laatste stuk tot op de hoogte van de Sulzenauferner. We kregen wat we hoopten, zon en helder weer en dat op deze plek. Fenomenaal om zo’n pracht van een gletsjer te zien, de Zuckerhüetl, de Wilder Pfaff en de Wilder Freiger, allemaal reuzen.

Het laatste stukje omhoog naar Beiljoch was steil, sterk zigzaggend en smal. Boven genoten we om 10.30 uur nog even van het zicht achter ons. Gelukkig namen we er de tijd voor want uitkijkend over het volgende dal, vroegen we ons bijna af of we wel goed zaten.

Een ontluisterende aanblik

De afdaling naar de Dresdner Hütte was zo nu en dan toch best wel lastig, met name in het begin. Een beetje draaien en keren, langs een staalkabel met een zware tas op de rug, blijft iets waar je vooral de tijd voor moet nemen. Het grootste gedeelte verliep verder gemakkelijk en de hut baadde in de zon. Vanaf een comfortabele steen namen we de tijd om de aanblik van dit dal op ons in te laten werken. Niet alleen zagen we onze grote hut liggen, ook zagen we volop liften en banen, voor een deel in werking. Het was gewoon lastig om nog een mooie foto te maken. Bovendien was er een continu geluid te horen en leek het of er zo nu en dan iets werd omgeroepen. Toch wel ontluisterend als je even geleden in stilte de macht van alleen de natuur bewondert. Het leek erop dat we nu de macht van de mens over de natuur bekeken.

Eenmaal bij de berghut vroegen we ons toch wel hardop af, of het de naam hut nog kon dragen. Aan een loket checkten we in en via ruime hotelgangen kwamen we bij onze 3 persoons kamer. Nee, dit was toch meer een alpenhotel wat waarschijnlijk ’s winters hoogtij vierde. Gelukkig was het water gewoon ijskoud, zodat we ons niet helemaal vreemd voelden. We lieten ons de luxe welgevallen wasten wat wandelkleding en genoten van de zon en de warmte. Er wachtte de volgende dag tenslotte een lel van een wandeling op ons. De Grawagrubennieder boezemde, alleen al door de naam, toch wel enig ontzag in.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
×Close search
Zoeken
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!