skip to Main Content
De Franz Senn Hütte In Het Dal
De Franz Senn Hütte In Het Dal
Horntaler Joch, Tussen Wolken En De Blauwe Lucht
De Gletscher Bij Lüsens
Onze Wandelroute Op De Wandelkaart
De Franz Senn Hütte In Het DalHorntaler Joch, Tussen Wolken En De Blauwe LuchtDe Gletscher Bij LüsensOnze Wandelroute Op De Wandelkaart
Bericht Series: Stubaier Höhenweg

Na een heerlijke nacht in het lager en een uitgebreid ontbijtbuffet konden we er weer volop tegenaan.  Er wachtte een lange dag waarop we van de Stubaier Höhenweg afsloegen en naar het Westfalenhaus gingen in het Sellrainer gebergte.

Nadat we drie morgens achter elkaar in dichte nevel de dag begonnen, zien we vandaag gelukkig waar we heen gaan. Althans, het einddoel ligt nog ver weg, maar de route zien we duidelijk voor ons. Af en toe lopen we door wat flarden wolk. Niet voor niets slapen we deze trip nauwelijks beneden de 2.000 meter hoogte. Wolken vinden het op die hoogte ook prettig toeven. Zon, wolken en nevel wisselen elkaar af, maar de atmosfeer was heerlijk en de wandeling begint bijzonder groen.

Op weg naar het Horntaler Joch blijft er op een gegeven moment niets anders over dan steen, gruis en grote rotsen. Het laatste klimmetje naar de ruim 2800 meter is even stijl, maar niet moeilijk. Op een mooie plek pauzeren we even. Net zoals gisteren ligt er een prachtig dal voor ons met alleen maar hoge bewolking tegen een blauwe lucht. De wolken waar we doorheen kwamen maken de oversteek net niet of lossen op. Tijd voor een broodje op deze mooie plek, maar dan wel verscholen in het jack en achter steen. De wind maakt het snijdend koud, ondanks de zon die hier continu schijnt.

1200 meter naar beneden

De oversteek die we maken zorgt er wel voor dat we via een dal moeten lopen en dat betekent dalen! 1200 meters wachten ons, voordat we tussen de paar huizen van Lüsens zijn. Het begin is even pittig, maar al snel lopen we redelijk gemoedelijk door veel groene alpenweiden, zoals we de dag ook begonnen. De temperatuur is weer wat aangenamer al trekt het wel langzaam dicht boven ons. Iets boven Lüsens en op de boomgrens lunchen we even. We hebben de hut dan al gezien, en hebben zo een idee wat we nog af moeten leggen. Eenmaal in Lüsens begint het te regenen. Wat vertwijfeld trekken we dan toch maar alles aan. Regenhoezen over de tas, en zelf ook helemaal waterdicht verpakt. Na de lange afdaling mogen we nu nog 600 meters stijgen. Ondanks dat het regent hebben we het idee dat het regenpak aan de binnenkant meer druipt dan aan de buitenkant. Opgelucht trekken we na een kwartiertje het hele zaakje weer uit. Als de zon dan ook nog doorbreekt volgt er maar één conlusie, tijd voor pringles! We genieten even van een beetje luxe, chippies in het gras…

Als we de tassen weer ingepakt hebben, beginnen we echt aan het laatste stuk. Het is warm tussen de lage bomen en we zijn blij als wat hoger de zon en wind samen voor een prettig klimaat zorgen. Uiteindelijk moeten we het laatste half uur nog even stug doorlopen, omdat het weer begint te regenen. Zin in ons regenpak hebben we niet, zeker niet omdat we weten dat de hut dichtbij is. Als we om 15.15 uur aankomen zijn we blij dat de tas af mag en we in plaats van een plekje in het lager een riante kamer krijgen. De oversteek was goed te doen, niet moeilijk maar door de hoogteverschillen wel ‘anstrengend’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
Back To Top
×Close search
Zoeken