skip to Main Content
Na Satteljoch Lopen We Boven Praxmar Op Bijzondere Bergen
Na Satteljoch Lopen We Boven Praxmar Op Bijzondere Bergen
Vanaf Satteljoch Kijk Je Op De Pforzheimer Hutte
In De Verte Ligt De Zischenscharte
Route Op Wandelkaart
Na Satteljoch Lopen We Boven Praxmar Op Bijzondere Bergen Vanaf Satteljoch Kijk Je Op De Pforzheimer Hutte In De Verte Ligt De Zischenscharte Route Op Wandelkaart
Bericht Series: Stubaier Höhenweg

Ondanks drie dagen bellen naar Schweinfurter Hütte, was er geen plaats voor ons en belde er daar niemand af. We waren genoodzaakt min of meer uit de bergen te gaan en met behulp van de auto de Dortmunder Hütte te bereiken. Natuurlijk wel via de mooiste route de we konden bedenken.

Met goed weer lopen we om 7.30 uur bij de Pforzheimer Hütte vandaan. Natuurlijk kiezen we niet voor de meest rechtstreekse route, het feit dat we de auto een dag eerder gaan zien als we wilden, vinden we al ‘erg’ genoeg. We dalen eerst een klein stukje naar Gleirschalm en gaan dan omhoog, op weg naar Satteljoch. We hebben deze vakantie iets met sattels, jochs en schartes. Het lijkt erop dat we iedere dag wel over een kam gaan. Mede daardoor hebben we al heel wat fantastische uitzichten gehad. De wandeling is niet moeilijk, al lopen wij natuurlijk ook heel wat gemakkelijker als aan het begin van de vakantie. De laatste klim is weer tussen gruis en rotsen steil omhoog. Gelukkig wel met voldoende houvast, want de laatste 50-100 meter is een beetje handen en voetenwerk.

Van Satteljoch naar Gries, 1600 meter dalen

Op Satteljoch pauzeren we even, we hebben voldoende tijd het is pas 9.15 uur. We kijken terug naar de kom waar we vandaan komen, prachtige ruwe rots waar de nevel vanaf de andere kant tegenaan ligt. In de verte ligt de Pforzheimer Hütte in de ochtendzon. Via Praxmar zullen we naar Gries im Sellrain lopen waar onze auto staat. Het is 1600 meter dalen, moeilijk doen we er niet echt over. We hopen dat de wolken nog een beetje oplossen, zodat we hier nog kunnen genieten van de hoogte. Na een minuut of tien dalen breekt de lucht inderdaad open en zien we steeds meer van het bijzondere landschap. We lopen over en langs overgroeide uitgesleten rotsen waar de wolken en de zon samen weer een mooi lichtspel op spelen. Zoals eigenlijk onze hele tocht is ook hier de route perfect aangegeven. Als we de boomgrens naderen en de zon steeds langer blijft schijnen wordt het snel warmer en lopen we in echt zomers tenue verder. Om 11.30 arriveren we in Praxmar, waarmee we de meeste hoogtemeters van de afdaling achter de rug hebben. In afstand hebben we nog heel wat af te leggen, maar we concluderen dat we in deze vakantie toch wel zeer getraind zijn gezien het gemak waarmee we lopen.

Na een gemoedelijke afdaling over karrensporen en door weilanden zijn we om 13.00 uur weer echt in de bewoonde wereld, we lopen Gries i.S. in. Als we dan toch onze voeten weer op het asfalt hebben, besluiten we het er ook maar een beetje van te nemen en bij een restaurant even ‘echt te lunchen’.  Na een heerlijke lunch, waar we met ons uiterlijk en bepakking een bezienswaardigheid vormden, lopen we door naar het hotel waar de auto staat. Onwerkelijk is het om onze spullen hier te zien en in de auto te stappen. We rijden naar de Dortmunder Hütte, die aan de doorgaande weg ligt pal naast het skidorp Kühtai. Een lelijk dorp met enkel appartementen, hotels en wat winkels. Vrijwel niets is open, alles wacht op de winter, om dan weer even ‘los te gaan’. De hut is er ook wel naar, het eten is een beetje in de stijl van een cafetaria, met een hoog frituur gehalte. We zoeken op de kaart een mooie dagtocht op waarmee we morgen dan echt afscheid nemen van de bergen. Nog één keer alles doen wat we nu al bijna twee weken doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
×Close search
Zoeken