skip to Main Content
Westfalenhaus Bij Ochtendlicht
Westfalenhaus Bij Ochtendlicht
Blik Op Het Sellrainer Gebergte
Onwerkelijke Natuur Bij Zischgelesferner
Zischenscharte, Indrukwekkend
Bordjes Op De Zischenscharte
Ingetekende Wandeling Naar Pforzheimer Hutte
Westfalenhaus Bij Ochtendlicht Blik Op Het Sellrainer Gebergte Onwerkelijke Natuur Bij Zischgelesferner Zischenscharte, Indrukwekkend Bordjes Op De Zischenscharte Ingetekende Wandeling Naar Pforzheimer Hutte
Bericht Series: Stubaier Höhenweg

Voor het eerst deze vakantie schijnt de zon overweldigend naar binnen tijdens het ontbijt. De lucht is blauw met slechts wat hoge bewolking. We kunnen niet wachten.

Als we buiten staan blijkt het zoals verwacht nog koud te zijn. Met lange broek, winddicht jack en handschoenen aan beginnen we onze wandeling naar de Pforzheimer Hütte. Al in Nederland was dit een etappe waar we wat twijfels bij hadden of we dit kaliber aan konden. Op de ene kaart leek het mogelijk de Zischenscharte wandelend te passeren, op een andere kaart stond het aangemerkt als hoogalpiene route. Na contact met de huttenwaard bleek dat de sneeuw weg was en namen we de wandeling op in onze vakantieplannen.

De klim begint pal naast de hut op een nog comfortabel pad. Als we even onderweg zijn trekken we de jas voorzichtig uit omdat de wind hier nog meevalt en we -stevig stijgend- behoorlijk snel warm gelopen zijn. Lang stilstaan is er alleen niet bij, ondanks dat de zon lekker schijnt zal het nog geen tien graden geweest zijn toen we om 7.30 uur vertrokken en een uurtje later is het nog niet veel warmer. Als het gras verdwijnt om ons heen en er niets anders meer is dan steen, zien we in de verte de Zischenscharte, hoogtepunt van deze dag!?

Als rupsvoertuig naar boven

We lopen gemakkelijk naar de laatste klim toe. Over grote blokken vinden we dankzij duidelijke markeringen het begin van een pad naar boven. We krijgen bijna een stijve nek als we naar boven kijken. Het lijkt onmogelijk hier wandelend naar boven te komen zonder touw of kabel. Alleen maar steen en fijn geröll en hoe het pad gaat is niet te zien. Hier en daar zien we een markering waardoor we wel weten dat we hier goed zitten. Heel langzaam beginnen we aan de steilste klim van deze vakantie. Op de meeste plekken is het eigenlijk niet mogelijk stil te staan. Als een soort rupsvoertuig gaan we, veelal zijwaarts, voetje voor voetje naar boven. Op een wat groter stabiel liggend blok is het af en toe mogelijk kort stil te staan. De kuiten staan strak en zijn vijf centimeter langer als we om 09.45 uur boven komen, even dik verdiend uitpuffen. Zoals op alle hoge plekken is het ook hier weer ijzig koud. Hoogtepunt? Ja hoog was het zeker, maar het lopen er naar toe…

Boven kijken we naar de Pforzheimer Hütte, maar meer eigenlijk nog naar hoe de wandeling verder gaat. We hebben begrepen dat we een stukje over een met steen bedekte gletsjer moeten. Spannend want we kunnen van boven niet echt inschatten welk gedeelte dat precies is. We dalen af aan een staalkabel die in de wand is bevestigd. Ondanks mijn handschoenen heb ik het eerste kwartier van de afdaling geen gevoel meer in mijn vingers. Al ben ik daar gevoelig op, het geeft wel aan dat het echt koud is. De afdaling vraagt de nodige trittsicherheit, omdat al het steen erg vochtig is en daardoor het gevaar van glijden groot is. Als we de kabel achter ons hebben gelaten en in het zwarte geröll naar vastigheid zoeken, zien we opeens stukken ijs, we lopen dus al even op de gletsjer. Gelukkig is de afstand kort en kunnen we een soort van route ontdekken die, als er al spleten zouden zijn, ons veilig op vaste grond brengt. De wandeling vervolgt over een bijzonder ‘maanlandschap’. Ooit en misschien nog niet eens zo heel lang geleden lag hier een gletsjer. Nu is er steen, lopen er stroompjes en proberen kleine plantjes wortel te schieten. In de verste verte zijn geen mensen te bekennen…

Het vervolg is gemakkelijk, we dalen af tot aan Gleirschalm en stijgen dan nog zo’n 150 meter voordat we om 12.45 uur bij de hut zijn. Een prachtige gemoedelijke hut met een mooi lager en goed sanitair. In het lager hebben we een leuk hoekje waar we de nacht wel door kunnen brengen. Voordat het zover is kunnen we eerst nog genieten van een heerlijke namiddagzon. Met onze rug tegen de hut, zittend op heerlijke banken genieten we in de luwte na van een prachtige dag en de bijzondere natuur. Wow, dat we twee weken zo intens in de natuur mogen zijn…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
×Close search
Zoeken